Blog skriebels dag 164 | 29 april 2016

Ben een moeilijk doen junkie. Waarom makkelijk als het moeilijk kan. De gouden stelregel van Lambik uit Suske en Wiske. Apenkermis was een van mijn favoriete verhalen. De geur van James Bond op elke pagina. Undercover operaties. Er waren veel meer episodes die met stip op 1 stonden in mijn Beleefweekend als kleinere man en zijn kenmerkende uitspraak zat waarschijnlijk niet in dit scenario verweven. Moest altijd hierom grinniken. Zoveel onbenul. Koning Onbenul om met kleinkunstenaar Jules de Corte te spreken. Blind weliswaar maar zijn pen zag haarscherp. Nu weet ik dat het onbewust een feest der herkenning was. Komt iemand dichtbij dan ga ik graven in mijn handboek Hoe leg ik een kunstig mijnenveld. Het Handboek voor Jongens was een andere uitgave dat op mijn meer dan warme belangstelling kon rekenen. Schrijven met onzichtbare inkt stond er als brandende tip in. Citroensap was het geheime ingrediënt.. Mujn hoofd tolde van zoveel vernuft in optima forma. Met de slimme neefjes van Donald Duck in de hoofdrol ging een wereld open van geheime operaties, morsetekens, handige knopen, verborgen codes en puur outdoor avontuur. De mix van geheim agent en survival expert in 2 verslonden boeken samengebald. Die kennis heb ik in mijn haarvaten gezogen en dat maakt het lastig. Beschik over een heel arsenaal om het moeilijk te maken. Want mijn eigen geest laat zich ook niet onbetuigd op dat gebied. Rijke fantasie. Doet niet onder voor Lambik, Kwik, Kwek en Kwak, Ian Flemming of wie dan ook in het kwadraat. Alleen ik wist het niet. Het summum van een geheime operatie. Zelfs ik wist niet dat ik tot over mijn oren verzeild was in een aan het zicht onttrokken actie.  De betrokkene was onbewust betrokken. Die streep kan ik nu trekken. Wist het niet gaat vanaf dit punt niiet meer op. Nu weet ik het. Wat dat impliceert zal zich gaan ontrollen...