Blog skriebels dag 171 | 6 mei 2016

Leven is een prettig ratjetoe dat aan elkaar hangt door het knippen en plakken van onavolgbare logica die je onweerstaanbaar meezuigt. Waar we ons moeite voor moeten doen. Daaraan hechten we ons heel gemakkelijk en vinden we moeilijk om los te van te komen of zelfs überhaupt los te laten. Dat willen we niet loslaten want we hebben er zoveel voor moeten doen of voor moeten laten. Wat vanzelf gaat is eng. Daarmee willen ons eigenlijk niet verbinden. Dat gaat te gemakkelijk. Dat kan niets zijn. Vanzelf schrikt af. Dan gaan we zoeken naar een reden waarom niet. Iemand wil niet als vanzelfsprekend ervaren worden. Want dan lijkt het of je niet gezien wordt. Iemand moet moeite doen om je te zien. Om je te waarderen. Mooie humor. Vanzelf is soepel. Wrijvingsloos. Pure eenvoud. Te eenvoudig, helaas. Om tranen van in je ogen te krijgen. Bij mij om de hoek ligt een speelpleintje. Luttele meters lopen. Tot voor deze week geen stap op gezet. Wel vlakbij geweest want de glasbak staat er pal naast. Gelukkig was Xahro maandag bij me en dat leidde tot een potje speed badminton. Dat wilde ik eigenlijk verder weg spelen. In het park. Maar we bleven hangen op wat ik dacht dat een asfaltveldje was. Mooi niet. Er lagen tegels. Een schrijnend bewijs van mijn taanzuchtige interesse. Wij aan de gang. Moest mijn licht uit de ogen lopen bij zoveel jongschalig shuttlegeweld. Terwijl een bonte kermis aan nationaliteiten eveneens de plek testten op speelwaardigheid. Dat lukte voortreffelijk aan het plezier te horen. Gisteren heb ik ook nog het bijbehorende grasveld leren kennen. Er staan zelfs bomen omheen. Warempel. Notabene via een paadje dat ik al die tijd wederom geen voet waardig gunde. Als je het hebt over schandalige kortzichtigheid. En ook nog de mijne. Een picknick op steenworpafstand met bovenschalige lol. De zon liet zich niet onbetuigd en de blikken van de wandelaars gaven prijs dat dit waarschijnlijk de eerste picknick was in heel zijn bestaan als wijkversiering. Leverde leuk commentaar op en een verdere verhoging van de feestvreugde. Sommige ideeën liggen zo voor de hand dat je ze niet meer ziet. Laat staan dat je het genoegen eruit weet te distilleren. Het bleek de opmaat voor meer eenvoudig plezier. Eenvoud steekt aan en dat is natuurlijk wel even schrikken…