Blog skriebels dag 172 | 7 mei 2016

Mijn ogen brengen me terug naar de werkelijkheid die Bad Honnef heet. Het eiland Grafwerth midden in de Rijn waar mensen elkaar vinden om Rhein in Flammen te beleven. Bio food & drinks. Bier natuurlijk. Een cappuccino die met liefde en alle egards in volle rust tot verrukking komt. Mijn paviljoen was vannacht ook slaapkamer. Een koude nacht geef ik toe met een constante stroom van schepen die brommend mijn hoorwereld doorkruisen. Een geluid dat ik niet kende en dus eerst niet kon plaatsen. Was stilzwijgend de nachtwaker van het terrein. Water is aanwezig. De wc's nog afgesloten. Het konijn blijft tot het laatste moment zitten om toch het hazenpad te kiezen. De boom ben ik dankbaar. Heb van alles meegenomen. En sommige briljante plannen sterven in briljantie terwijl slapende alternatieven vooralsnog niet opvallen. Eenvoud werkt zo eenvoudig dat je het bijna over het hoofd ziet. De waterkoker ben ik vergeten. Daarmee had ik koffie willen zetten. Dat was het plan dat in duigen viel. De vorige keer waren dat de eieren die ik vergeten was terwijl ze voor mijn neus hun vinger opstaken. Door de mazen geglipt. Ontsnappingsartiesten omringen mij. Als alternatief schoot die liefdevolle cappuccino langs en ook weer voorbij want ik ben de enige hier. De barista mannen zijn in geen velden of wegen te bekennen. De brander zorgt samen met mijn mini braadpan voor een smaakzaam gebakken eitje. 1 nul voor mij. De aanhouder wint. De brander laat een lampje flakkeren. De 2 nul schemert. Ik zou toch koffie kunnen maken. Bij de brander zit een dekseltje die ik daarvoor kan gebruiken. Maar ik heb geen klem. De multitool in de auto fluistert een alerte gedachte. Om water te koken moet de boel weer schoon. Al afwassend bij de kraan, zachtjes inzepend met mijn vingers zie ik eindelijk de vermaledijde steelpan als verlossende optie. Het had even nodig maar dan heb je ook wat. De koffie slaagt. Het idee werkt. Glundert nog na tussen mijn papillen. De waterkoker bonjour ik eruit. Krijgt zijn congé. Inmiddels ben ik niet meer de enige en stroomt het leven terug in het veld. De flappen van mijn tent staan uitnodigend open. De zon schijnt. Ben benieuwd wie hier naar binnen loopt...