Blog skriebels dag 167 | 2 mei 2017

Francis Lai voert Bilitis uit. De dromerige soundtrack van de gelijknamige film die ik nog steeds niet gezien heb, terwijl ik de muziek kan dromen. Engelachtige sfeer. Engelen zijn overal. Niet die hemelse ambassadeurs die luisteren naar namen als Gabriel, Lucifer of Raphael. Ik bedoel de engelen die hartjes tekenen op je spiegel. Je afwijzen. Je liefhebben. Je links laten liggen. De mond snoeren. Niks van zich laten horen. Je met de grond gelijk maken. Een kopje thee met je drinken. Samen met je wakker worden. Niets met je te maken willen hebben. Me in extase brengen of juist tot wanhoop voeren. Doodgewone engelen die je leven verrijken en jou je waarheid schenken. Jou dichter bij jezelf brengen. Jou bewust maken van jouw caleidoscopische verwarring. Helpen ontwarren. Ontzenuwen. Tot dankbare proporties terugbrengen. Engelen zoals jij en ik. Stoppen we met op de veroordelingsbarometer kijken. Stoppen we met de veroordelingskwast hanteren dan gaan we een andere werkelijkheid zien. Dan gaan we de fijnmazige fijnzinnigheid zien van ons bestaan. Zien we hoe een zogenaamd foute engel talloze goede engelen het licht laat zien. 1 welgemikte verwenselijke actie levert een tsunami aan liefdesuitingen. Op een schaal die geen maat houdt met de nietigheid van actie zelf. Synergetische ontwikkeling op de kleinste en de grootste schaal. Meer oog krijgen voor de kleinste schaal schenkt oog voor iets in jou. De kleinste deler in het grootste geheel. The Style Council zingt The Paris Match. Afkomstig van het album Café Blue. Stijlvol ingetogen. Ik meen de zangeres te horen van Everything but the Girl. Maar dat kan ook gewoon mijn eigen verwarring zijn. Koesteren die verwarring, want het klinkt mooi...