Skriebel 187 | 23 februari 2017

Tegenpolen werken samen. Voor ons, wanneer we daarin meegaan. Tegen ons, wanneer we daar tegenin gaan. Alles is plus en min. Welke keuze maak je? Je realiteit vertelt je alles over de aard van je keuze. Dat is de wil die je gevolgd hebt. Kies je vanuit min dan is de uitkomst min. Kies je vanuit plus dan is de uitkomst plus. Onze wil kan spelbreker of spelmaker zijn. Vaak doen we iets waarvan de uitkomst tegenvalt en zeggen vervolgens dat we dat niet willen. Wijzen dan onze verantwoordelijkheid af. De werkelijkheid is andersom. Dat wat we doen is wat we werkelijk willen. Onbewust of bewust. Maar het maakt bewust als je echt durft te kijken naar het resultaat van je handelen. Durven erkennen dat dit je wil op dit moment is. Willen zonder weten brengt ons naar weten wat we niet willen. Niet willen brengt ons naar weten wat we willen. Alles schenkt bewustzijn. Alles brengt ons verder. Slijpt onze geest. Alles maakt ons beter. Het proces van ziek zijn maakt ons beter. Schenkt ons besef. Voor iedereen anders maar wel even wezenlijk. Beseffen dat je graag wil leven bijvoorbeeld. Voorwaar geen klein inzicht. De hoop op genezing verblindt ons voor de kracht van het aangereikte inzicht. Beter worden door ziek zijn. Het wringt. Niet direct een waarheid waar je als zieke of genezer op zit te wachten. We willen beter worden door niet meer ziek te zijn. Willen de wens om te leven omzetten in leven. Tegen beter weten in. Willen knokken als het hopeloos is en vergeten te leven wanneer hoop overbodig is omdat je leeft. Waarheid en verwarring. Een doorgaande acht van steeds verdere verfijning. De hoogste trilling zit in de kleinste beweging. In het kleinst mogelijke verschil. In het centrum van tegenkrachten. Waar de tegenstellingen elkaar opheffen. In het hart van het geheel. In jou. In jouw hart. Daar schuilt de grootste warmte. Daar vind je harmonie en ware liefde zonder opgelegde voorwaarden. Liefde die je kunt gebruiken maar niet kunt bepalen. Er valt niets te bepalen. Je kunt niet winnen van jezelf. Je kunt niet verliezen van jezelf. Je kunt jezelf zijn zonder meer. Meer niet. Het oog voor het minieme levert ultiem inzicht. Dat laat jouw licht het hardste branden. Schenkt het felste bewustzijn. Dat kost moeite. Dat vraagt om al jouw vertrouwen zonder tastbaar houvast. Niet langer vertrouwen op zekerheden die je naar onzekerheden voeren, maar vertrouwen vinden in jezelf. In de zekerheid dat alles plus en min is. In de harmonie van jouw plus en min. In de kern. In de essentie van de beweging. Op kiemniveau. Puur subtiel. Makkelijk weg te wuiven. Makkelijk te missen. Op het snijvlak van uitersten. Doe het maar. Dat vraagt om meer dan jezelf. Vraagt alles van je. De leap of faith. Dat roept weerstand op. Voelt niet fijn. Weerstand pal voor de kern die volledige doortastendheid afdwingt maar je twijfel voedt om door te zetten. We willen niet gedwongen worden. Willen weg van de overgave, terwijl overgave de weg is. Dat zorgt voor verwarring die je terug doet grijpen naar het vertrouwde. Je eigen patroon, gevoed door je eigen energie. Je eigen keuze. Je eigen denkbeeld. Je eigen maatstaf. Je eigen overtuiging. Je eigen wil. IJzersterk. Vanuit die wil kom je er niet. Drijf je juist weg van jezelf, grijp je naar iets buiten je...