Skriebel 190 | 23 februari 2017

Het iemand makkelijk maken om moeilijk te doen, maakt het voor jezelf steeds moeilijker om het makkelijk te hebben. De oplossing willen zijn voor het probleem van de ander zonder het probleem te willen zien vanuit de kern, maakt je deel van het probleem. Je helpt niet echt. De persoon in kwestie zal steeds dieper in het moeilijke zakken omdat dat door jou makkelijker wordt. Je bent te makkelijk met je makkelijkheid. Je doet te moeilijk over moeilijk. Je hebt moeite met moeilijk. Dat is het echte probleem. Doorgaan op de makkelijke weg werkt averechts. Zijn eigen vermogen om het makkelijk te hebben is beschadigd en blijft slecht werken vanwege jouw behoefte om moeilijk te vergemakkelijken. Jij versiert de moeilijkheid. Haalt de scherpe kantjes eraf. Door jou verliest het moeilijke zijn zware lading. En brengt minder teweeg. Maakt minder los. Lost minder op. Het moeilijke houdt langer aan. Dat maakt het voor jou steeds moeilijker om het de ander makkelijk te maken. En daardoor kom jij zelf in de moeilijkheden. Wil je iemand echt helpen, maak het jezelf makkelijk. En laat de verantwoordelijkheid voor moeilijk doen bij de ander. Dat is niet makkelijk, maar dat levert wel iets goeds op. Uiteindelijk komt de ander er zelf wel achter dat moeilijk doen zwaar is en steeds zwaarder wordt. Goedschiks of kwaadschiks. Het schip wendt zijn steven of de kant keer het schip. Je energie steken in jezelf doet meer voor jou. Dus ook voor de mensen in je leven. De wereld om je heen. Dat maakt je wijzer, laat jou stralen. Dat werkt aanstekelijk. Is een prachtig virus. De start van een helder pandemie dat zichzelf ongehinderd verspreidt door het weefsel van ons zijn. Dat maakt het geheel net even mooier...